سکوت دل

بدون عشق آدمها شبیه سایه ای سردند ، مرا اینجا میان سایه ها نگذار می ترسم

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من |

Template

روزی روزگاری جزیره‌ای بود که در آن تمامی احساس‌ها با هم زندگی می‌کردند: شادی، غم، دانایی و بسیاری دیگر از جمله عشق. یک روز به احساسات ساکن جزیره اطلاع دادند که جزیره درحال غرق شدن می‌باشد همگی با عجله قایقی تهیه کردند و جزیره را ترک کردند بجز عشق...

عشق تنها موجودی بود که همچنان در جزیره باقی ماند او می‌خواست تا آخرین لحظه ممکن در جزیره بماند. ثروت با قایق پرشکوهش ازکنارعشق گذشت، عشق گفت: «ممکن است مرا نیز با خود ببری؟» ثروت پاسخ داد: «نه قایق من پر است از طلا و نقره جایی برای تو نیست.»

عشق تصمیم گرفت از غرور که با قایق مجللش از آنجا رد می‌شد بخواهد او را با خود ببرد: «غرور، لطفا کمکم کن.» غرور پاسخ داد:« من نمی‌توانم کمکت کنم تو سرا پا خیس هستی و ممکن است قایقم را خراب کنی.»

غم نیز داشت از آنجا می‌گذشت عشق به او گفت: «غم بگذار همسفرت باشم. اما وی پاسخ داد: اوه عشق! من بسیار غمگینم و فقط به تنهایی‌ نیاز دارم.»

شادی نیز آنچنان شاد و سر حال از کنار او رد شد که حتی صدای عشق را نشنید.

ناگهان صدایی آمد: «عشق بیا من تو را با خود خواهم برد. او بسیار مسن، ملکوتی و سراپا شور و شادی بود. عشق حتی فراموش کرد از او بپرسد کجا می‌روند؟ هنگامی که به خشکی رسیدند وی عشق را ترک کرد و به سرزمین خویش بازگشت. عشق چه قدر خود را مدیون لطف او می‌دانست! عشق از دانایی پیر آن دیار پرسید: «او که بود که مرا یاری کرد؟» وی پاسخ داد:« زمان.» ــ زمان؟! اما چرا به من کمک کرد؟ دانایی لبخند عاقلانه‌‌ای زد و پاسخ داد: «زیرا فقط زمان قادر به فهم ارزش عشق می‌باشد.»